Δύο μέτρα και δύο σταθμά ή μήπως η υποκρισία έχει γίνει πολιτική πρακτική;

Ας θυμίσουμε, λοιπόν, στον κ. Ζαφειράκη και στους κ.κ. Μανδαλιανό και Καμαρινό ορισμένα πράγματα, γιατί στην πολιτική μνήμη ορισμένων φαίνεται πως λειτουργεί επιλεκτικά.

Η κ. Όλγα Βούγια, η οποία εξελέγη δεύτερη σε σταυρούς στην Κοινότητα Ελευθερίου Κορδελιού με το ψηφοδέλτιο του κ. Μανδαλιανού, λίγες μόλις ημέρες μετά την εκλογή της παραιτήθηκε από τη θέση της και ανέλαβε καθήκοντα ειδικής συνεργάτιδας του δημάρχου. Μια επιλογή που, όπως είχε παρουσιαστεί, έγινε αφιλοκερδώς.

Και εδώ προκύπτουν εύλογα ερωτήματα: Για ποιον λόγο οι πολίτες την τίμησαν με την ψήφο τους; Ποιος ήταν τελικά ο ρόλος που κλήθηκε να υπηρετήσει; Και, κυρίως, ποιο ήταν το μετρήσιμο έργο που παρήγαγε από τη νέα της θέση;

Γιατί η πολιτική δεν κρίνεται από τις προθέσεις, τις δημόσιες σχέσεις και τις καλές κουβέντες. Κρίνεται από τις πράξεις, τα αποτελέσματα και τη συνέπεια απέναντι στους πολίτες.

Το πιο ενδιαφέρον, όμως, είναι άλλο: Όταν πρόκειται για τη δική μας παράταξη, όλα θεωρούνται σωστά και δικαιολογημένα. Όταν πρόκειται για τους άλλους, ξαφνικά όλα γίνονται προβληματικά, μεμπτά και καταδικαστέα.

Αυτό, κύριοι, δεν λέγεται πολιτική συνέπεια. Λέγεται επιλεκτική ευαισθησία και πολιτική υποκρισία.

Οι πολίτες δεν έχουν κοντή μνήμη. Θυμούνται, συγκρίνουν και κρίνουν. Και κυρίως, έχουν κάθε δικαίωμα να απαιτούν από όσους διεκδικούν την εμπιστοσύνη τους να εφαρμόζουν τα ίδια μέτρα και σταθμά σε όλους — όχι να αλλάζουν οι κανόνες ανάλογα με το ποιος βρίσκεται απέναντι και ποιος δίπλα τους.

Γιατί η πολιτική αξιοπιστία δεν αποδεικνύεται όταν κρίνεις τους άλλους. Αποδεικνύεται όταν είσαι διατεθειμένος να κρίνεις με την ίδια αυστηρότητα και τον εαυτό σου.

Ο ΧΑΡΜΑΝΚΙΩΤΗΣ