Ακροδεξιά η πιο συστημική δύναμη στην Ευρώπη λέει ο Αλ. Τσίπρας – Η Αριστερά να αποτελέσει την εναλλακτική

Ο Αλέξης Τσίπρας, σε συνέντευξή του στο γαλλικό περιοδικό Marianne, έστρεψε το ενδιαφέρον στην ευρωπαϊκή πολιτική πραγματικότητα και στις ελληνικές εξελίξεις, με αιχμή το ότι η Ακροδεξιά είναι η πιο συστημική δύναμη στην Ευρώπη.

Συγκρίνοντας το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων το 2019 με το σημερινό, ο πρώην πρωθυπουργός υπενθυμίζει ότι η χώρα είχε μόλις βγει από τα μνημόνια πριν από επτά χρόνια και υποστηρίζει πως σήμερα «η κατάσταση έχει επιδεινωθεί και οι ανισότητες έχουν διευρυνθεί. Η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις σχεδόν όλων των ευρωπαϊκών κατατάξεων».

Σε αριθμούς, αναφέρει ότι «το 2019, ο μέσος ελληνικός μισθός ήταν κατά 83% υψηλότερος από τον βουλγαρικό- σήμερα είναι υψηλότερος μόλις κατά 17%. Το 2019, δεν δαπανούσαμε το 40% του εισοδήματός σας για το ενοίκιο. Το κόστος ζωής, που είναι τρομακτικό, επιδεινώνεται σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας των καρτέλ που κυριαρχούν σχεδόν σε ολόκληρη την οικονομία. Ο πληθωρισμός είναι από τους υψηλότερους στην ΕΕ. Οι τιμές στα σούπερ μάρκετ είναι αντίστοιχες, αν όχι υψηλότερες, από τις τιμές στη Γαλλία. Η χώρα βρίσκεται στην τελευταία θέση της ΕΕ ως προς το κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε όρους αγοραστικής δύναμης».

Προσθέτει ακόμη ότι «ένας μέσος Έλληνας πρέπει να κάνει δύο δουλειές ή να εργάζεται δώδεκα ώρες την ημέρα για να τα βγάλει πέρα. Με λίγα λόγια, έχουμε βουλγαρικούς μισθούς, γαλλικές τιμές και κινεζικές συνθήκες εργασίας. Είναι σαν η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη να επιβάλλει ένα νέο μνημόνιο στον ελληνικό λαό».

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει και στις χαμένες ευκαιρίες, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας. Όπως λέει, η Ελλάδα θα μπορούσε να αξιοποιήσει αυτές τις ευκαιρίες για να καλύψει την απόσταση από τα άλλα κράτη της ΕΕ, αλλά «δεν το έκανε!».

Για τις προτάσεις της Συμπαράταξης παραπέμπει στο εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης που εκφωνήθηκε από τη Θεσσαλονίκη: «Παράγουμε περισσότερα, αναδιανέμουμε δικαιότερα, ζούμε καλύτερα». Σύμφωνα με τον ίδιο, το σχέδιο αυτό είναι αναγκαίο για να αποφευχθεί μια νέα κρίση και χαράζει προοπτική δίκαιης ανάπτυξης και ανασυγκρότησης της παραγωγικής βάσης της χώρας, ως προϋπόθεση για μια βιώσιμη οικονομία που θα ωφελεί κάθε νοικοκυριό.

Επισημαίνει επίσης ότι, αντί να αναπτύσσεται αποκλειστικά ο τουρισμός και τα ακίνητα, τομείς ιδιαίτερα ευάλωτοι στις οικονομικές διακυμάνσεις, η χώρα πρέπει να επενδύσει στην ποιοτική αγροτική παραγωγή, στη βιομηχανία – μεταποίηση, φαρμακοβιομηχανία κ.ά. – και στην καινοτομία. «Και η Ελλάδα διαθέτει πραγματικό ανθρώπινο κεφάλαιο», σημειώνει.

Στη συνέχεια, στέκεται στην πρόταση της ΕΛΑΣ για τη δημιουργία Εθνικού Ταμείου Σύγκλισης και υποστηρίζει ότι θα αποτελέσει βασικό εργαλείο για την παραγωγική ανασυγκρότηση και για τη δημιουργία της βιώσιμης ανάπτυξης που χρειάζεται ώστε να στηριχθεί ένα ισχυρό κοινωνικό κράτος. «Αυτή είναι η βάση ενός νέου κοινωνικού και οικονομικού πατριωτισμού», λέει.

Αναφέροντας ότι στις προτάσεις του εμπνέεται από τον Δημοκρατικό βουλευτή της Καλιφόρνιας Ρο Κάνα, τον Μπέρνι Σάντερς και τους οικονομολόγους Τομά Πικετί και Γκαμπριέλ Ζουκμάν, υπογραμμίζει πως η χώρα πρέπει να διαφυλάξει την κοινωνική συνοχή. Αν μια μικρή μειοψηφία συνεχίσει να συσσωρεύει πλούτο, προειδοποιεί, οι κοινωνικές εντάσεις θα πολλαπλασιαστούν και θα διαλύσουν την κοινωνική συνοχή.

Πιο συγκεκριμένα, για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης, δηλώνει ότι «θα εισαγάγω φόρο περιουσίας για το πλουσιότερο 1% της χώρας, ύψους 1% επί της περιουσίας του. Ο Ζουκμάν προτείνει 2%, αλλά σε παγκόσμια κλίμακα, κάτι που προϋποθέτει συντονισμό όλων των κρατών, ομόφωνη συμφωνία στην ΕΕ και διακρατικές συμφωνίες εφαρμογής. Ας θεσπίσουμε, λοιπόν, στην Ελλάδα αυτόν τον πατριωτικό φόρο του πλουσιότερου 1% προς το υπόλοιπο 99%».

Απαντώντας για τη δεύτερη θέση του κόμματός του στις δημοσκοπήσεις, λέει πως είναι «ελπίδα για εμάς, αλλά κυρίως για την ελληνική κοινωνία! Οι πολίτες έχουν καταλάβει ότι η πολιτική της σημερινής κυβέρνησης διευρύνει τις ανισότητες και βυθίζει τη χώρα στη διαφθορά. Επτά στους δέκα Έλληνες επιθυμούν πολιτική αλλαγή. Η κοινή γνώμη αντέδρασε πολύ θετικά στη δημιουργία του κόμματος.

Βεβαίως, δεν έχουμε κοινοβουλευτική εκπροσώπηση ούτε κρατική χρηματοδότηση. Έχουμε όμως προγραμματικές προτάσεις, πολιτικό λόγο και, πάνω απ’ όλα, γνωρίζουμε προς ποια κατεύθυνση θέλουμε να οδηγήσουμε τη χώρα. Θέλουμε να εκφράσουμε τα συμφέροντα του κόσμου της εργασίας, της παραγωγής και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων», προσθέτει.

Για τις συμμαχίες διαμηνύει ότι «η συζήτηση δεν θα πρέπει να αφορά τον βαθμό ριζοσπαστισμού, αλλά την ικανότητα να αποτελέσουμε μια αξιόπιστη εναλλακτική που θα ανταποκρίνεται στις προσδοκίες των κοινωνικών τάξεων που θέλουμε να εκπροσωπήσουμε και θα μπορεί να πείσει την κοινωνία».

Στη συνέχεια παραπέμπει στην ιδρυτική διακήρυξη, όπου γίνεται αναφορά σε τρία πολιτικά ρεύματα της Αριστεράς: τη ριζοσπαστική Αριστερά, τη Σοσιαλδημοκρατία και την πολιτική Οικολογία. Απέναντι στην ολιγαρχία που κατέχει τον πλούτο, λέει, στόχος είναι η υπεράσπιση της κοινωνικής πλειοψηφίας με πολιτικές αναδιανομής, κοινωνικής συνοχής και βιώσιμης και δίκαιης ανάπτυξης. Στην Ευρώπη, σε περίοδο κατακερματισμού της Αριστεράς, δηλώνει έτοιμος να συνεργαστεί και με τα τρία αυτά ρεύματα.

Ο πρώην πρωθυπουργός αναφέρει επίσης ότι συνομιλεί με τα κόμματα του γαλλικού προοδευτικού τόξου, ειδικότερα την Ανυπότακτη Γαλλία (LFI), το Σοσιαλιστικό Κόμμα (PS) και το Κομμουνιστικό Κόμμα (PC)… «Η γαλλική Αριστερά έχει την σημαντική ευθύνη να εμποδίσει την άνοδο της Ακροδεξιάς. Η μάχη αυτή αφορά, ευρύτερα, ολόκληρο τον δημοκρατικό και προοδευτικό κόσμο της Γαλλίας», σημειώνει και προσθέτει:

«Όπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη, βλέπουμε μια κανονικοποίηση της Ακροδεξιάς. Οι εκλογές στη Γαλλία θα είναι κρίσιμες για την εξέλιξη της Ευρώπης συνολικά». Δηλώνει δε έτοιμος να συνεργαστεί με όλους τους προοδευτικούς ηγέτες της Γαλλίας, όποιες και αν είναι οι τυχόν διαφωνίες. Άλλωστε, συμπληρώνει, «όταν ήμουν πρωθυπουργός, συνεργάστηκα ακόμη και με τον Πρόεδρο Τραμπ, παρά τις ιδεολογικές μας διαφορές. Σε κάθε περίπτωση, μια νίκη της Αριστεράς θα ήταν μια θετική εξέλιξη τόσο για τη Γαλλία όσο και για την Ελλάδα».

Στο ερώτημα αν υπάρχει κίνδυνος για Frexit, απαντά ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί πως ένας Γάλλος θα του έκανε αυτή την ερώτηση. Δεν μπορεί να φανταστεί την ΕΕ χωρίς τη Γαλλία, την οποία χαρακτηρίζει έναν από τους πυλώνες του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Αν όμως η ΕΕ συνεχίσει πολιτικές λιτότητας, διεύρυνσης των ανισοτήτων, απόκλισης μεταξύ των κρατών-μελών και παραγωγικής παρακμής, προειδοποιεί ότι υπάρχει σοβαρός κίνδυνος αποσύνθεσής της. «Υπάρχουν, λοιπόν, οικονομικοί και κοινωνικοί κίνδυνοι».

Στο ίδιο σημείο υπογραμμίζει και έναν ακόμη κίνδυνο: «εκείνον μιας παρατεταμένης πολιτικής κρίσης που θα μπορούσε να ξεκινήσει από τη Γαλλία. Μια νίκη της Ακροδεξιάς στις επόμενες εκλογές θα αποτελούσε ισχυρό πλήγμα στην καρδιά της Ευρώπης. Θα υπονόμευε τη συνοχή της. Αυτός είναι, κατά τη γνώμη μου, ο κυριότερος κίνδυνος. Και έπειτα έρχεται ο κίνδυνος του Frexit που αναφέρατε».

Για την ευρύτερη άνοδο της Άκρας Δεξιάς δηλώνει ότι ο κίνδυνος είναι υπαρκτός: στη Γερμανία ανεβαίνει το AfD, στη Γαλλία ενισχύεται το RN. «Η Ιστορία δείχνει ότι η Ακροδεξιά είναι η πιο συστημική δύναμη που υπάρχει. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Χίτλερ έφτασε στην εξουσία με τη στήριξη συγκεκριμένων οικονομικών συμφερόντων στη Γερμανία.

Σήμερα, η ακροδεξιά ενδύεται έναν αντισυστημικό μανδύα για να προσελκύσει την ψήφο των λαϊκών τάξεων. Αν όμως αναλάβει την εξουσία, θα αποκαλύψει γρήγορα τον πραγματικό της χαρακτήρα ως δύναμης υπεράσπισης του συστήματος».

Και κλείνει λέγοντας ότι η Αριστερά πρέπει να είναι έτοιμη να αποτελέσει την εναλλακτική, χωρίς να χάσει την πυξίδα της: τις αξίες της και την υπεράσπιση των συμφερόντων των λαϊκών τάξεων απέναντι στη χρηματοπιστωτική ολιγαρχία.

Πηγή: Politic.gr