Δεν παίζονται στην αντιπολίτευση: Όταν η «διαφάνεια» γίνεται γκρίνια για το Facebook

Είναι πραγματικά να απορεί κανείς με τη δημιουργικότητα και τις ακροβατικές ικανότητες της τοπικής αντιπολίτευσης. Εκεί που νομίζεις ότι τα έχεις δει όλα, καταφέρνουν να ξεπεράσουν ακόμα και τον ίδιο τους τον εαυτό.

Τόσο καιρό το αφήγημα ήταν ένα και επαναλαμβανόταν σαν σπασμένος δίσκος: «Διαφάνεια! Να ελεγχθούν όλα! Τι γίνονται τα λεφτά;». Φωνές, καταγγελίες, υπονοούμενα και δραματικοί τόνοι στις συνεδριάσεις.

Όταν όμως η πραγματικότητα τους χτύπησε την πόρτα και διαπίστωσαν –θέλοντας και μη– ότι όλα είναι απόλυτα νόμιμα, καθαρά και διαφανή, το σενάριο άλλαξε. Αφού δεν βρέθηκε ούτε μισή σκιά, ούτε ένα νομικό ή θεσμικό ατόπημα, έπρεπε να εφευρεθεί ένα νέο αφήγημα για να συντηρηθεί το κλίμα.

Και τι σκαρφίστηκαν αυτή τη φορά; «Α, ναι, νόμιμα είναι, αλλά… γιατί δεν τα κάνατε πιο νωρίς;»

Από την ουσία της διαχείρισης, περάσαμε ξαφνικά στο… χρονόμετρο. Μεταφέρθηκαν λοιπόν στο αγαπημένο τους πεδίο μάχης —το Facebook— και άρχισαν το γνωστό λαϊκισμό των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Ξέχασαν τις διοικητικές διαδικασίες, ξέχασαν τις γραφειοκρατικές αγκυλώσεις που γνωρίζουν πολύ καλά ότι υπάρχουν στη Δημόσια Διοίκηση, ξέχασαν ακόμα και τους κανόνες της τραπεζικής αγοράς. Το μόνο που τους έμεινε είναι ένα πληκτρολόγιο και η ανάγκη για λίγα «like» αγανάκτησης.

Όταν η διοίκηση κινείται με ταχύτητα για να καλύψει μαύρες τρύπες και να διασφαλίσει τη λειτουργία του Δήμου, τη κατηγορούν για βιασύνη. Όταν κινείται θεσμικά, σοβαρά και με ασφάλεια για να διασφαλίσει το δημόσιο συμφέρον μέχρι και το τελευταίο ευρώ, τη κατηγορούν για καθυστέρηση.

Η αλήθεια όμως είναι μία και δεν κρύβεται πίσω από αναρτήσεις: Όταν δεν έχεις να προσάψεις τίποτα επί της ουσίας, πιάνεσαι από τα πόμολα.

Η δημοτική αρχή κρίνεται καθημερινά από τους πολίτες για τα αποτελέσματα και τη διαφάνειά της — πράξεις που αποδεικνύονται με έγγραφα και αποφάσεις, όχι με θυμωμένα status στο Facebook. Η αντιπολίτευση, από την άλλη, ας συνεχίσει να φωνάζει στα social media. Απλώς επιβεβαιώνει ότι, πολύ απλά… δεν παίζεται.

Ο ΚΟΥΚΛΟΥΤΖΑΛΗΣ