Η πολιτική του «δεν κάνω τίποτα» δεν έχει πολιτικό κόστος

Τον τελευταίο καιρό παρακολουθώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον αναρτήσεις και τοποθετήσεις ανθρώπων της Αυτοδιοίκησης, ακόμη και πρώην δημάρχων και στελεχών προηγούμενων διοικήσεων.

Σχεδόν κάθε πρωτοβουλία που αναλαμβάνεται σήμερα αντιμετωπίζεται με καχυποψία, καταγγελίες, ενστάσεις και βαρύγδουπες προειδοποιήσεις.

Και τελικά άρχισα να καταλαβαίνω πολύ καλύτερα την πολιτική τους κοσμοθεωρία.

Είναι εξαιρετικά απλή:

Δεν κάνεις τίποτα.

Δεν ανοίγεις κανένα δύσκολο θέμα.

Δεν παίρνεις αποφάσεις.

Δεν αναλαμβάνεις ευθύνη.

Και κυρίως… δεν αναλαμβάνεις πολιτικό κόστος.

Δεν κάνεις τις απαραίτητες μελέτες για νέα σχολεία;

Δεν ξοδεύεις.

Δεν δεσμεύεις χρήματα.

Δεν ψάχνεις χρηματοδοτήσεις.

Δεν μπαίνεις στη δύσκολη διαδικασία να ωριμάσεις ένα έργο για να μπορέσεις αύριο να το διεκδικήσεις.

Απλώς αφήνεις το πρόβλημα στον επόμενο.

Και μετά μπορείς πολύ εύκολα να τον ρωτήσεις γιατί… δεν το έλυσε γρηγορότερα.

Έχει ο Δήμος σημαντικά χρηματικά διαθέσιμα σε μια τράπεζα με σχεδόν μηδενική απόδοση;

Δεν ασχολείσαι.

Τα αφήνεις εκεί.

Δεν ψάχνεις καλύτερους όρους, δεν διαπραγματεύεσαι, δεν αλλάζεις τίποτα.

Αν όμως κάποιος επιχειρήσει να εξασφαλίσει καλύτερη απόδοση για τα χρήματα του Δήμου, τότε ξαφνικά ξεκινά η μεγάλη ανησυχία.

Δεν κάνεις κανονιστική για την πλατεία;

Αφήνεις την κατάσταση όπως είναι.

Δεν βάζεις κανόνες.

Δεν ελέγχεις.

Δεν απαιτείς να πληρώνουν όλοι με τους ίδιους όρους για τον δημόσιο χώρο που χρησιμοποιούν.

Αν όμως κάποιος επιχειρήσει να βάλει τάξη, τότε ξεκινούν οι καταγγελίες.

Γιατί το να αφήνεις ένα πρόβλημα άλυτο είναι εύκολο.

Το να αποφασίσεις να το λύσεις έχει κόστος.

Δεν ασχολείσαι ουσιαστικά με τα παιδιά ΑμεΑ και αφήνεις επί δεκαετίες ανθρώπους και οικογένειες σε συνθήκες που δεν αρμόζουν σε έναν σύγχρονο Δήμο;

Κάνεις την πάπια.

Δεν ανοίγεις το θέμα.

Δεν αναλαμβάνεις το βάρος της λύσης.

Όταν όμως κάποιος επιχειρήσει να αλλάξει αυτή την πραγματικότητα, ξαφνικά εμφανίζονται δεκάδες λόγοι για τους οποίους δεν πρέπει να προχωρήσει.

Δεν ασχολείσαι ουσιαστικά με γήπεδο και κολυμβητήριο;

Μένεις στις εξαγγελίες και στις ευχές.

Δεν κάνεις τις απαραίτητες μελέτες, δεν ωριμάζεις το έργο, δεν δημιουργείς τις προϋποθέσεις για να μπορεί κάποτε να χρηματοδοτηθεί και να κατασκευαστεί.

Και όταν κάποιος άλλος αρχίσει να το προχωρά, τότε εμφανίζεσαι για να εξηγήσεις γιατί δεν γίνεται έτσι.

Το ίδιο και με τις Λευκές Νύχτες.

Δεν τις διοργανώνεις;

Δεν ξοδεύεις ούτε ένα ευρώ.

Δεν αναλαμβάνεις οργανωτική ευθύνη.

Δεν υπάρχει τίποτα για να κριθεί.

Όταν όμως διοργανώνονται δράσεις που φέρνουν χιλιάδες ανθρώπους στις αγορές του Ευόσμου και του Κορδελιού, στηρίζουν την τοπική αγορά και δίνουν ζωή στις γειτονιές μας, τότε ξαφνικά ανακαλύπτουμε ότι και αυτό είναι πρόβλημα.

Φυσικά.

Γιατί είναι πολύ πιο εύκολο να μην κάνεις μια εκδήλωση και μετά να σχολιάζεις εκείνον που την έκανε.

Δεν συνομιλείς με τα ΕΛΠΕ.

Δεν διεκδικείς.

Δεν πιέζεις.

Δεν δημιουργείς έναν σταθερό μηχανισμό επικοινωνίας, πίεσης και ελέγχου.

Κι αυτό είναι πολιτικά ασφαλές.

Γιατί όταν δεν κάθεσαι ποτέ στο τραπέζι, δεν χρειάζεται ποτέ να απολογηθείς για το τι διεκδίκησες και τι πέτυχες.

Όταν όμως κάποιος επιλέγει να καθίσει απέναντί τους, να απαιτήσει, να ελέγξει και να διεκδικήσει όσα θεωρεί ότι δικαιούται η περιοχή, τότε κατηγορείται ακόμη και επειδή τόλμησε να ανοίξει τον διάλογο.

Και κάπου εδώ γίνεται πλέον ξεκάθαρη η πολιτική διαφορά.

Η αδράνεια είναι πολιτικά βολική.

Η διοίκηση όμως δεν είναι διαχείριση της πολιτικής βολής.

Είναι ανάληψη ευθύνης.

Γιατί όποιος αποφασίζει, αναλαμβάνει ευθύνη.

Όποιος βάζει κανόνες, θα συναντήσει αντιδράσεις.

Όποιος αλλάζει παγιωμένες καταστάσεις, θα ενοχλήσει.

Όποιος διεκδικεί, θα συγκρουστεί.

Όποιος δημιουργεί, θα κριθεί.

Υπάρχει βέβαια και ο ασφαλέστερος δρόμος:

Δεν κάνεις μελέτες.

Δεν κάνεις έργα.

Δεν κάνεις εκδηλώσεις.

Δεν βάζεις κανόνες.

Δεν διεκδικείς.

Δεν αλλάζεις τίποτα.

Και στο τέλος λες με υπερηφάνεια:

«Δεν μας κόστισε τίποτα».

Πράγματι.

Μόνο που το κόστος το πλήρωσε ο Δήμος.

Το πλήρωσε σε χαμένο χρόνο.

Σε έργα που δεν ωρίμασαν.

Σε ευκαιρίες που χάθηκαν.

Σε προβλήματα που μεταφέρθηκαν από χρόνο σε χρόνο.

Και τελικά στους επόμενους που κλήθηκαν να τα αντιμετωπίσουν.

Σήμερα όμως υπάρχει ένα πρόβλημα για όσους υπηρέτησαν αυτή την πολιτική.

Ο Δήμος άρχισε να προχωρά.

Και όσο προχωρά, τόσο περισσότερο φωτίζεται όχι μόνο αυτό που γίνεται σήμερα, αλλά και αυτό που δεν έγινε όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Κάθε μελέτη που προχωρά γεννά ένα ερώτημα:

Γιατί δεν είχε γίνει;

Κάθε πρόβλημα που επιχειρείται να λυθεί γεννά ένα δεύτερο:

Γιατί έμεινε τόσα χρόνια άλυτο;

Κάθε διεκδίκηση που ξεκινά σήμερα γεννά ένα τρίτο:

Γιατί δεν διεκδικήθηκε χθες;

Και κάθε έργο που αρχίζει να παίρνει τον δρόμο του κάνει ακόμη πιο ορατή μια πραγματικότητα που ίσως κάποιοι θα προτιμούσαν να παραμείνει στο σκοτάδι.

Την πολιτική γύμνια της αδράνειας.

Γιατί τελικά το «δεν κάνω τίποτα» μπορεί πράγματι να έχει ελάχιστο πολιτικό κόστος.

Έχει όμως τεράστιο κόστος για έναν Δήμο.

Και αυτό το κόστος, αργά ή γρήγορα, κάποιος πρέπει να το πληρώσει.

Εμείς επιλέγουμε να κριθούμε για όσα κάνουμε, για όσα διεκδικούμε και για όσα προσπαθούμε να αλλάξουμε.

Γιατί προτιμούμε το πολιτικό κόστος της πράξης από την πολιτική ασφάλεια της αδράνειας.

ΑΛΙ