Οι δημότες δεν ξεχνούν τι σημαίνει «διοίκηση Μανδαλιανού»

Στην πολιτική, όπως και στη ζωή, οι φιλοδοξίες είναι θεμιτές. Το δικαίωμα να θέλουμε να διεκδικούμε θέσεις ευθύνης είναι αναφαίρετο. Αρκεί να μην συγχέουμε το «θέλω» με το «μπορώ». Άλλο το πρώτο, άλλο το δεύτερο. Το «θέλω» δείχνει την επιθυμία, το «μπορώ» την ικανότητα. Γι’ αυτό, όταν η φιλοδοξία δεν συνοδεύεται από την αυτογνωσία, τότε γίνεται επικίνδυνη για το κοινωνικό σύνολο. Με λίγα λόγια πρέπει να ξέρεις μέχρι που φτάνει το «πάπλωμα» σου. Και αυτό το δίδαγμα, στην τοπική αυτοδιοίκηση, βρίσκει την απόλυτη εφαρμογή.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η μια και μοναδική θητεία του Κλεάνθη Μανδαλιανού ως δημάρχου Κορδελιού-Ευόσμου. Όλοι τον θυμούνται ως ο δήμαρχος του απόλυτου τίποτα, αφού επί τέσσερα χρόνια είχε αναγάγει σε επιστήμη να οικειοποιείται και να παρουσιάζει ως δικά του έργα της διοίκησης Σούλα. Και όμως, ο άνθρωπος που διοικούσε έναν από τους μεγαλύτερους δήμους της χώρας από το… ιατρείο του, που δεν κατάφερε να εντάξει την κατασκευή ούτε ενός σχολείου στο κυβερνητικό πρόγραμμα για την ανέγερση 17 νέων σχολείων σε όλη την Κεντρική Μακεδονία μέσω ΣΔΙΤ χάνοντας μια χρυσή ευκαιρία, ο άνθρωπος που δεν «έβλεπε» το Ελευθέριο-Κορδελιό, σήμερα κάνει σχέδια για την επανεκλογή του το 2028.

Οι δημότες δεν έχουν μνήμη… χρυσόψαρου

Μάλλον θεωρεί ότι οι δημότες έχουν μνήμη… χρυσόψαρου. Ξεχνάει ότι πέντε χρόνια στην αντιπολίτευση δεν αρκούν στους δημότες για να λησμονήσουν τους λόγους που τον αποδοκίμασαν στην κάλπη. Φαίνεται ξεχνάει ότι επί των ημερών του δρόμοι και πλατείες ήταν σε καθεστώς μόνιμης εγκατάλειψης. Ότι το Ελευθέριο-Κορδελιό είχε μετατραπεί σε απέραντο παράνομο πάρκινγκ διπλοπαρκαρισμένων αυτοκινήτων. Ότι η τοπική αγορά στέναζε. Ότι ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα και γειτονιές αφέθηκαν στη μοίρα τους. Ξεχνάει ότι το μοντέλο διοίκησης που εφάρμοσε μετέτρεψε την απραξία σε διοικητική τακτική. Ότι η απουσία του από το πεδίο των ενεργειών του δήμου οφειλόταν στην απόλυτη ανικανότητα και αδιαφορία για τους ανθρώπους που τον εμπιστεύτηκαν και τον τίμησαν με την ψήφο τους, όπως ξεχνάει ότι η θητεία του ήταν μια χαμένη τετραετία για τον τόπο μας. Στοίχισαν ακριβά σε επίπεδο σχεδιασμού και δεν επιστρέφουν…

Και όμως, ο Κλεάνθης Μανδαλιανός δηλώνει ότι θέλει να είναι εκ νέου υποψήφιος το 2028. Με ποιες περγαμηνές; Ποια παραγόμενα αποτελέσματα; Με την «εμπειρία» της αδράνειας; Με το «έργο» της εγκατάλειψης; Με την «ικανότητα» να μην βλέπει ούτε τα προφανή προβλήματα γύρω του;

Ενδεχόμενη υποψηφιότητά του θα θυμίζει «ξαναζεσταμένο φαγητό». Όταν έχεις αποτύχει μια φορά, δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία. Διότι πολύ απλά ο κόσμος γνωρίζει, κρίνει, αξιολογεί, αποφασίζει και δεν «τσιμπά» από τις γνωστές υποσχέσεις. Κλείνοντας, αξίζει να θυμηθούμε ένα παλιό ρητό που ταιριάζει απόλυτα στην περίσταση: «Όποιος σπέρνει αέρα, θερίζει θύελλες.»

Ο ΚΟΥΚΛΟΥΤΖΑΛΗΣ

Please follow and like us: