Ουδείς πιο αχάριστος του ευεργετηθέντος!

Ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου είχε ένα αγαπημένο ρητό: «Ουδείς πιο αχάριστος του ευεργετηθέντος». Το πίστευε τόσο πολύ που το είχε κορνιζάρει στο γραφείο του για να το βλέπει 24 ώρες το 24ωρο. Και είχε απόλυτο δίκιο, γιατί σε αυτές τις πέντε λέξεις χώρεσε το νόημα της ζωής. Επί της ουσίας αυτό το ρητό περιγράφει με τον πιο εμφατικό τρόπο τη στάση ζωής και η φιλοσοφία ορισμένων συνανθρώπων μας που έχουν την τάση να βλέπουν τη σκιά τους και μπερδεύονται.

Γι’ αυτό και αυτοθαυμάζονται, ξεχνώντας ότι οι… άδειοι τενεκέδες είναι αυτοί που κάνουν τη μεγαλύτερη φασαρία. Πρόκειται για εκείνη την κατηγορία των ανθρώπων που χρησιμοποιούν μόνιμα τους άλλους ως… σκαλοπάτι για να πετύχουν τους δικούς τους σκοπούς. Πατούν πάνω σε όσους βρουν μπροστά τους προκειμένου να αναρριχηθούν στην δική τους «κορυφή». Ακόμα και πάνω σε εκείνους που τους έδωσαν την ευκαιρία να βγουν από την αφάνεια τους.

Στην περίπτωση του δήμου Κορδελιού-Ευόσμου ο «αχάριστος» έχει πρόσωπο και δεν είναι άλλο από του Βασίλη Βόγγαλη. Του ανθρώπου που αρέσκεται να χτυπά (πολιτικά) πισώπλατα όσους του συμπεριφέρθηκαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και του προσέφεραν χείρα βοηθείας όταν οι άλλοι τον είχαν στο (πάντα πολιτικό) περιθώριο. Έτσι δικαιώνονται ιστορικά ρήσεις σαν και αυτή του τίτλου: «Ουδείς πιο αχάριστος του ευεργετηθέντος». Το ίδιο έκανε με τον Στάθη Λαφαζανίδη χρόνια πριν, το ίδιο και τώρα με τον Λευτέρη Αλεξανδρίδη, επιβεβαιώνοντας τον άγραφο κανόνα ότι αυτές οι ρήσεις δεν βγαίνουν τυχαία. Πρώτα προσκολλάται πάνω τους και μετά θυμάται ότι διαφωνεί και αποχωρεί. Γνωστή η τακτική, όμως θυμίζει τον ψεύτη βοσκό, γιατί ουδέποτε υπήρξε «λύκος» στο παραμύθι του.

Έτσι είναι η ζωή, θα πει κάποιος, γιατί ο αχάριστος όχι μόνο δεν μπορεί και δεν θέλει να ανταποδώσει το καλό, αλλά με πλήρη αήθεια ούτε καν το αναγνωρίζει. Και επειδή δεν το κατανοεί και δεν το σέβεται, προσπαθεί να εκθέσει όσους του το προσέφεραν. Θεωρεί εαυτόν υπεράνω. Ο λόγος είναι προφανής, η αλαζονεία και η υπεροψία του Βασίλη Βόγγαλη διαφεντεύουν τη σκέψη και τον λόγο του. Αυτά τα χαρακτηριστικά τον καθοδηγούν, αυτά του δείχνουν τον δρόμο. Μόνο που ο τελικός προορισμός θα είναι (μοιραία) ο αποκλεισμός και η απομόνωση. Γιατί μια του αχάριστου, δυο του αχάριστου, τρεις και κακή του τύχη. Κάρμα λέγεται… Και φροντίζει να πληρώνει πάντα με τόκο ό,τι κάνουμε σε αυτήν τη ζωή!

Please follow and like us: