«Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη»

«Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη».

Ή αλλιώς, πώς να παριστάνεις τον… Νίκο Ξανθόπουλο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Στην πολιτική υπάρχουν στιγμές που η κριτική είναι χρήσιμη, γόνιμη και αποδοτική, ακόμη κι αν είναι σκληρή. Τότε είναι ωφέλιμη! Υπάρχουν όμως και στιγμές που μετατρέπεται σε προσωπικό μονόλογο αυτοδικαίωσης, με έντονα στοιχεία μελοδράματος, (δήθεν) ηθικής ανωτερότητας, αλλά είναι γεμάτη πολιτική σύγχυση.

Το πρόσφατο κείμενο του ανεξάρτητου δημοτικού συμβούλου Κορδελιού-Ευόσμου, Βασίλη Βόγγαλη, μέσω του οποίου τα βάζει για ακόμα μια φορά με όλους και με όλα, ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Πρώτα από όλα δεν κάνει καμία ουσιαστική πολιτική ανάλυση των πεπραγμένων της διοίκησης Αλεξανδρίδη. Απεναντίας κάνει απολογισμό προσωπικής… πικρίας. Δεν απευθύνεται στους συνδημότες του, γιατί εκείνοι έχουν μνήμη και κριτήριο, αλλά στον καθρέφτη του, στη λογική του «δοξάστε με» και «για όλα φταίνε πάντα οι άλλοι».

Στην τελευταία απάντησή του, λοιπόν, αφιέρωσε ολόκληρες παραγράφους ασχολούμενος με τι έκανε ο καθένας, ποιος «χρωστάει» σε ποιον, ποιος «παρακαλούσε» ποιον, ποιος είχε πόσους σταυρούς, ποιος ήταν άγνωστος και ποιος σπουδαίος. Τι ξέχασε να αναφέρει; Τι ακριβώς έπραξε ο ίδιος ως αντιδήμαρχος… Και δεν το έπραξε γιατί προφανώς από το τίποτα δεν μπορεί να παραχθεί το παραμικρό. Γιατί, ας μην κοροϊδευόμαστε και ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας, ο ίδιος ήταν μέλος της διοίκησης Αλεξανδρίδη και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάει ποτέ. Υπέγραφε και συμμετείχε στην δημοτική ομάδα όταν τον εξυπηρετούσε. Αποχώρησε όταν έκρινε ότι δεν είχε κάτι άλλο να κερδίσει πολιτικά ή προσωπικά. Και δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνει…

Όσο για τις περί «ομάδας αλήθειας» και τη «δολοφονία χαρακτήρα», ας σοβαρευτούμε. Η πολιτική κριτική όταν γίνεται με επιχειρήματα και βασίζεται στην αλήθεια ΠΟΤΕ δεν είναι… δολοφονία. Όπως και προφανώς τη σημαία της τιμής και της ηθικής δεν την κρατά μόνο ο κ. Βόγγαλης στο Κορδελιό και τον Εύοσμο. Αυτά συνέβαιναν στον ασπρόμαυρο ελληνικό κινηματογράφο με πρωταγωνιστή τον αείμνηστο Νίκο Ξανθόπουλο. Εκείνος ήταν πράγματι το παιδί του λαού… Γιατί, κακά τα ψέματα, η τοπική αυτοδιοίκηση και η άσκηση διοίκησης απαιτούν σχέδιο και πάνω από όλα υπευθυνότητα και λογοδοσία. Δεν είναι δράμα, ούτε μελό. Δεν έχουν σενάριο, είναι η πραγματικότητα.

Και κάτι τελευταίο… Η πρακτική του να «φωτογραφίζει» διαρκώς πρόσωπα, επαγγελματικές σχέσεις και επιχειρηματικές δραστηριότητες, χωρίς αποδείξεις αλλά αφήνοντας βαριά υπονοούμενα, είναι ακριβώς αυτό που ο ίδιος καταγγέλλει στους άλλους. Τόσο μπορεί, τόσο κάνει. Όμως καλό θα ήταν να θυμάται ότι λίγη αυτοσυγκράτηση δεν θα έβλαπτε. Αλλά ποιος την έχασε για να την βρει ο συγκεκριμένος…

Και ένα υστερόγραφο για το τέλος…

ΥΓ: Ο Δήμος Κορδελιού Ευόσμου δεν χρειάζεται ούτε αγιογραφίες ούτε «μάρτυρες». Καθαρές κουβέντες, χρειάζεται, πολιτική ωριμότητα και ανθρώπους που να τον πονούν και να μην τον βλέπουν ως σκαλοπάτι για να «γιατρέψουν» τα δικά τους απωθημένα. Γιατί, όπως λέει και το ρητό: Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη. Και στην πολιτική, η υπερβολή σπάνια οδηγεί στην αλήθεια.

Καλή χρονιά, με λιγότερο (προσωπικό) δράμα, περισσότερες αλήθειες και περισσότερη ουσία.