Τα ξέχασαν οι «άμεμπτοι»;

Είναι εύκολο να κουνάς σήμερα το δάχτυλο. Δυσκολότερο είναι να θυμάσαι τι έκανες ο ίδιος όταν βρισκόσουν στη θέση να αποφασίζεις.

Η τότε αντιδήμαρχος Κορωνίδου, την περίοδο της πανδημίας, βρέθηκε στο επίκεντρο επιλογών και συμβάσεων που σήμερα αξίζει να ξαναθυμηθούμε. Σύμφωνα με όσα έχουν καταγγελθεί, έγιναν δύο συμβάσεις με τον γιο της, μέσω της διαδικασίας που τότε επέτρεπε το ειδικό καθεστώς της COVID-19 και με απόφαση Δημάρχου.

Και σήμερα η ίδια έρχεται να κουνήσει το δάχτυλο στους άλλους;

Ας τα θυμηθούμε όλα, λοιπόν.

Ο κ. Αμανατιάδης, επίσης στο ίδιο έκτακτο καθεστώς της πανδημίας, δεν είχε συγγενικό πρόσωπο που εντάχθηκε στη φροντίδα ζώων; Ο Δήμαρχος δεν είχε τις δικές του επιλογές με κουμπάρους και πρόσωπα του περιβάλλοντός του;

Αν όλα έγιναν νόμιμα, κανένα πρόβλημα. Ας δημοσιοποιηθούν οι αποφάσεις και ας κριθούν από τους πολίτες.

Γιατί όμως κάποιοι θυμούνται τη νομιμότητα μόνο όταν αφορά τους άλλους;

Το ότι κάτι επιτρεπόταν από το έκτακτο θεσμικό πλαίσιο της πανδημίας δεν σημαίνει ότι απαγορεύεται στους πολίτες να το κρίνουν πολιτικά. Η νομιμότητα είναι το ελάχιστο. Η διαφάνεια, η αξιοκρατία και η πολιτική συνέπεια είναι το ζητούμενο.

Γι’ αυτό, πριν αρχίσουν τα μαθήματα ηθικής, καλό θα ήταν να ανοίξει ο φάκελος όλων.

Ποιοι υπέγραψαν; Ποιοι προσλήφθηκαν; Με ποια διαδικασία; Ποιοι ήταν συγγενείς, φίλοι ή κουμπάροι; Ποιοι ωφελήθηκαν από τις αποφάσεις της εποχής;

Και κυρίως:

Τα ξέχασαν οι «άμεμπτοι» ή απλώς ελπίζουν ότι τα ξέχασε ο κόσμος;

Γιατί οι πολίτες μπορεί να μην κρατούν αρχείο αποφάσεων στο σπίτι τους. Κρατούν όμως μνήμη.

Και πριν κουνηθεί ξανά το δάχτυλο, καλό θα ήταν να κοιτάξει πρώτα προς τον καθρέφτη.

Ο ΧΑΡΜΑΝΚΙΩΤΗΣ