Η αντιπολίτευση δεν μπορεί να λέει μόνο «όχι» και να το βαφτίζει πολιτική

Κάθε φορά που η διοίκηση Αλεξανδρίδη επιχειρεί να προχωρήσει μια πρωτοβουλία, ακούμε τα ίδια: καταγγελίες, αμφισβητήσεις, προσωπικές αιχμές και κινδυνολογία. Προτάσεις όμως; Συγκεκριμένες εναλλακτικές; Λύσεις; Εκεί αρχίζει η σιωπή.

Η κριτική είναι δικαίωμα και υποχρέωση της αντιπολίτευσης. Αλλά η μόνιμη άρνηση δεν είναι πολιτική πρόταση. Και η δημιουργία εντυπώσεων δεν είναι προσφορά στον τόπο.

Στο έργο του δημοτικού φωτισμού, για παράδειγμα, ας αφήσουμε τις κραυγές για το «δάνειο» και ας μιλήσουμε με αριθμούς, στοιχεία και πραγματικές εναλλακτικές. Υπάρχει καλύτερη και οικονομικότερη λύση; Ας την παρουσιάσουν. Υπάρχει συγκεκριμένο λάθος; Ας το αποδείξουν. Όχι απλώς να τρομάζουν τους δημότες και να επενδύουν στην αμφιβολία.

Το ίδιο ισχύει και για τις αντιπαραθέσεις στο Δημοτικό Συμβούλιο. Οι θεσμοί δεν είναι προσωπικό πεδίο εκτόνωσης ούτε βήμα για να συντηρούνται πολιτικές εντάσεις.

Η διοίκηση Αλεξανδρίδη θα κριθεί αυστηρά για τα έργα και τα αποτελέσματά της. Όμως και η αντιπολίτευση πρέπει να κριθεί για το τι προσφέρει στον Δήμο — όχι μόνο για το πόσο δυνατά καταγγέλλει.

Οι δημότες δεν χρειάζονται πολιτικούς που αναζητούν καθημερινά αφορμές για σύγκρουση. Χρειάζονται ανθρώπους που καταθέτουν ιδέες, διεκδικούν λύσεις και συμβάλλουν στην πρόοδο του τόπου.

Αρκετά με την αντιπολίτευση της εύκολης καταγγελίας και του μόνιμου «όχι». Ο Δήμος δεν προχωρά με ανακοινώσεις και θόρυβο. Προχωρά με δουλειά, σχέδιο και αποτέλεσμα.

Όποιος έχει καλύτερες προτάσεις, ας τις καταθέσει. Τα υπόλοιπα είναι απλώς πολιτικός θόρυβος.

Ο ΚΟΥΚΛΟΥΤΖΑΛΗΣ