«Μέχρι να μάθω ν’ αναπνέω»: Βιβλιοπαρουσίαση στον Εύοσμο

Παρουσίαση του βιβλίου «Μέχρι να μάθω ν’ αναπνέω» της Δέσποινας Νορέλα Παππά στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Ευόσμου

Μια δυνατή ιστορία ζωής που αναδεικνύει το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής και τη δύναμή της να αντέχει στις πιο σκληρές δοκιμασίες, να υπερβαίνει φόβους και τραύματα και να διεκδικεί την ελευθερία, τη δικαίωση και την αξιοπρέπεια, φιλοξενεί ο Δήμος Κορδελιού – Ευόσμου στο πλαίσιο της παρουσίασης του μυθιστορήματος «Μέχρι να μάθω ν’ αναπνέω», της συγγραφέως Δέσποινας Νορέλα Παππά.

Τη βιβλιοπαρουσίαση διοργανώνει η Αντιδημαρχία Παιδείας, Σχολικής Στέγης, Προσχολικής Αγωγής & Δραστηριοτήτων δια της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Ευόσμου, την Τετάρτη 14 Οκτωβρίου στις 20.00 στο αναγνωστήριο της Βιβλιοθήκης (Μ. Αλεξάνδρου 57, 2ος όροφος), προσκαλώντας το αναγνωστικό κοινό σε μια ξεχωριστή συνάντηση με τη συγγραφέα και ένα έργο που μιλά για το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να διεκδικεί τη ζωή που του αξίζει.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:

– Χαρά Ανδρεΐδου, Συγγραφέας – Διδάκτωρ Αρχαιολογίας Α.Π.Θ.

– Σταύρος Ντάγιος, Εκδότης – Μεταφραστής Λογοτεχνίας – Διδάκτωρ Ιστορίας Α.Π.Θ.

Αποσπάσματα του βιβλίου θα διαβάσει η Λίνα Σπεντζέρη, Συγγραφέας

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Δεν θυμάμαι πότε άρχισα ν’ αντέχω. Θυμάμαι μόνο ότι κάποια στιγμή δεν είχα άλλη επιλογή…

Πριν πατήσει τα είκοσι πέντε, η Νίνα, ήταν ήδη παντρεμένη, μητέρα δυο κοριτσιών, κακοποιημένη από τον άντρα της και ξεριζωμένη από την πατρίδα της. Η τύχη δεν στάθηκε ποτέ με το μέρος της. Δούλεψε σκληρά, μόνη της, πάντα μόνη της. Η ζωή της δεν κύλησε γραμμικά. Ξεδιπλώθηκε στο ενδιάμεσο. Ανάμεσα σε δυο γάμους, σε φόβους που δεν ειπώθηκαν ποτέ, σε ευθύνες που δεν διάλεξε αλλά ανέλαβε. Η ανάγκη τη δυνάμωσε, την έκανε να πατήσει στα πόδια της, να διεκδικήσει για τις κόρες της την ασφάλεια και για την ίδια την αξιοπρέπεια και την ελευθερία. Βρήκε τον εαυτό της, τη φωνή της, τη γυναικεία της υπόσταση, απαίτησε την ευτυχία που της αναλογούσε. Βαφτίστηκε κι έγινε «Αρετή», ένα όνομα που διάλεξε η ίδια γιατί ταίριαζε στην πορεία της ζωής της. Αναζήτησε την ευτυχία, όποια μορφή κι αν έπαιρνε μέσα στα χρόνια, έδινε, συγχωρούσε και έλπιζε. Και στο τέλος τη βρήκε, μια ευτυχία κατασταλαγμένη, χαμηλόφωνη, αλλά σταθερή και πάντα παρούσα. Την ευτυχία που μόνη της κέρδισε μέσα από τις επιλογές της και την πίστη της. Την ευτυχία που δεν μπορούσε να της την κλέψει κανείς…