Σχολικές υποδομές: Η κριτική του Κοκονά στην ΚΕΔΕ

Στο επίκεντρο των διεργασιών του συνεδρίου της ΚΕΔΕ βρέθηκε η τοποθέτηση του Θανάση Κοκονά, επικεφαλής της «Λαϊκής Συσπείρωσης» Κορδελιού-Ευόσμου, ο οποίος εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση κατά της κυβερνητικής πολιτικής στους τομείς της παιδείας και της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Ακολουθεί η ομιλία:

«Καλά, θα είχε ένα ενδιαφέρον να μπορούσε να διαθέσει λίγο παραπάνω χρόνο και το Υπουργείο και να είναι εδώ παρόν. Θα τα ακούσει βέβαια. Γιατί δεν είναι ότι δεν τα ξέρει· εμείς δεν έχουμε καμία τέτοια αυταπάτη. Οι εκπρόσωποι της Λαϊκής Συσπείρωσης, έτσι κι αλλιώς, στέκονται και μέσα και έξω από τα δημοτικά συμβούλια –κυρίως έξω από αυτά– απέναντι σε αυτή την πολιτική που εφαρμόζεται τόσο από τη σημερινή όσο και από τις προηγούμενες κυβερνήσεις.

Αλλά θα είχε ένα ενδιαφέρον, λέω, επειδή ο προλαλήσας μάς μίλησε για “κέντρο καινοτομίας”. Θα μπορούσαμε, λοιπόν, να απαντήσουμε: Να μια καινοτομία! Οι 52 υπόγειες αίθουσες που υπάρχουν στον δήμο μας να βγουν επιτέλους στο φως του ήλιου. Να μια καινοτομία, δεν θα ήταν;

Να μια καινοτομία στους δήμους της Κεντρικής Μακεδονίας, όπου βρέχει τρεις μέρες και κλείνουν τα σχολεία! Οι γονείς αναγκάζονται να παίρνουν άρον άρον τους μαθητές από τις σχολικές αίθουσες και ψάχνουν να βρουν ποιος έκοψε τα αλεξικέραυνα, ποιος χάλασε τις σκεπές και γιατί ξαφνικά μπαίνουν νερά. Ξέρετε σε πόσα σχολεία συνέβη αυτό μέσα σε αυτές τις τρεις μέρες; Σε παραπάνω από είκοσι!

Και σε αυτά τα σχολεία περιλαμβάνονται κι εκείνα που ανακαινίστηκαν μέσω του προγράμματος για το οποίο περηφανευόταν η κυβέρνηση της Μαριέττας Γιαννάκου. Γιατί, τι ακριβώς κάνει αυτό το πρόγραμμα; Για να μην γελιόμαστε και για να τα λέμε έξω από τα δόντια –όσοι τουλάχιστον έχουν μια εικόνα για το τι πραγματικά συμβαίνει στα σχολεία– το πρόγραμμα αυτό μπορεί να αλλάξει καμία πλάκα στην αυλή, μπορεί να ανακαινίσει καμία μπασκέτα, μπορεί να βάψει και καμία πρόσοψη. Σίγουρα, όμως, δεν πρόκειται να φτιάξει καινούργια σχολεία. Κι αυτό που χρειαζόμαστε εμείς οι δήμοι, είναι νέα σχολικά κτίρια.

Ακούσαμε χθες τον Πρωθυπουργό και πραγματικά προκαλεί μεγάλη εντύπωση η υποτίμηση με την οποία αντιμετώπισε τους δημάρχους, όταν τους είπε: “Τραβάτε κι εσείς τα ζόρια σας, σας παίρνουν τηλέφωνο για καμία λακκούβα, σας παίρνουν για κανέναν σοβά που πέφτει”. Αυτοί οι σοβάδες όμως που πέφτουν, χτυπούν παιδιά! Συνέβη πρόσφατα στα Βασιλικά του Δήμου Θέρμης, συνέβη στην Αθήνα, ενώ τα ζητήματα στο συγκρότημα της Γκράβας είναι τεράστια.

Και γιατί, αλήθεια, ο Δήμαρχος Αθηναίων, αντί να κάνει βίντεο στο TikTok έξω από το καινούργιο γήπεδο του Παναθηναϊκού, δεν πάει να κάνει ένα TikTok έξω από την Γκράβα, που παρέμεινε κλειστή για έναν μήνα; Έναν ολόκληρο μήνα κλειστά! Κι αν οι μαθητές αποφασίσουν να διεκδικήσουν τα αυτονόητα έστω και για μία μέρα, τότε επεμβαίνει αμέσως ο εισαγγελέας. Αυτή είναι η πραγματική κατάσταση. Αυτό είναι το σχολείο που ετοιμάζουν.

Αλλά για να δούμε, πώς φτάσαμε ως εδώ; Φταίει η κακιά μας η μοίρα; Είμαστε απλώς άτυχοι; Πώς φτάσαμε στο σημείο το Υπουργείο να διαχωρίζει την εκπαιδευτική διαδικασία από τη σχολική στέγη; Να μας λέει, δηλαδή: “Δεν φταίω εγώ για τα σχολεία, φταίνε οι δήμοι”. Δεν φταίει αυτό; Πώς φτάσαμε εδώ έτσι απλά; Και πώς διαχωρίζεται η εκπαιδευτική διαδικασία από τον χώρο στον οποίο ένα παιδί κάνει μάθημα; Πώς γίνεται ένα παιδί στην προσχολική αγωγή να αντικρίζει ένα σιδερένιο κουτί (προκάτ) και να νομίζει ότι αυτό είναι το σχολείο του; Και μετά αναρωτιόμαστε και λέμε: “Γιατί τα παιδιά δεν αγαπούν το σχολείο;”. Αυτή είναι η αιτία.

Η προσχολική αγωγή σήμερα στεγάζεται σε προκάτ αίθουσες, παίρνοντας τη μία παράταση μετά την άλλη. Και για να θυμηθούμε την ιστορία: η προηγούμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θεσμοθέτησε την προσχολική αγωγή –κάτι που προφανώς είναι θετικό και πρέπει να υπάρχει– χωρίς όμως να εξασφαλίσει καμία απολύτως χρηματοδότηση. Στη συνέχεια, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας εφάρμοσε τον νόμο –καθώς υπάρχει συνέχεια στην ίδια πολιτική– πετώντας το μπαλάκι της ευθύνης στους δήμους. Κι έρχονται τώρα οι δήμαρχοι και τι κάνουν; Αντί να κατονομάσουν ξεκάθαρα ποιος βάζει τα εμπόδια και γιατί δεν μπορούμε να έχουμε σύγχρονα σχολεία για τα παιδιά μας, περιορίζονται στο να λένε ότι κάνουν “διαχείριση της φτώχειας μας”.

Από τότε που καταργήθηκε ο ΟΣΚ (Οργανισμός Σχολικών Κτιρίων), το κράτος άρχισε να χρηματοδοτεί την οικονομική ασφυξία. Διαχειρίζεται τις κτιριακές φθορές με μηδέν χρήματα – “χρηματοδοτεί”, σε εισαγωγικά βέβαια. Όταν, λοιπόν, αυτά τα χρηματοδοτικά εργαλεία και η ετήσια κρατική επιχορήγηση που μας ανακοίνωσε χθες ο Πρωθυπουργός –και τα οποία ανέφερε νωρίτερα και η Υπουργός– φτάνουν σε ένα υποτιθέμενο “τεράστιο” ποσό… Ακούστε τα νούμερα: δεν αντιστοιχούν σε 50 ευρώ ανά μαθητή, αλλά σε 46 ευρώ για τον κάθε μαθητή! Αυτό σημαίνει ότι από τα 2.188 ευρώ ανά σχολική μονάδα, φτάσαμε στα 5.770 ευρώ το χρόνο. Ο δήμος, δηλαδή, θα έχει να διαθέσει μόλις 5.770 ευρώ ετησίως για τις ανάγκες κάθε σχολείου. Αυτά είναι τα χρήματα. Τεράστιο ποσό, έτσι; Μας φτάνει και περισσεύει… Όταν στον Δήμο Κορδελιού-Ευόσμου έχουμε περίπου 110 σχολικές μονάδες, καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό. Θα συνεχίσουμε να έχουμε υπόγειες αίθουσες για άλλα 10-15 χρόνια… Αλλά κλείνω, κλείνω κύριε Πρόεδρε.

Ένα τελευταίο σχόλιο: Πώς επιλέγονται και πώς χτίζονται αυτά τα σχολεία μέσω ΣΔΙΤ (Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα) που μας ανακοίνωσαν; Συγγνώμη, συνάδελφοι, αλλά γνωρίζουμε τι πραγματικά σημαίνει ΣΔΙΤ; Προφανώς και γνωρίζουμε. Ξέρουμε πόσα χρήματα θα πληρώνει ο δήμος σε ενοίκια στον ιδιώτη για να μπορεί να χρησιμοποιεί αυτά τα σχολεία; Γνωρίζουμε ότι η διαχείριση των κτιρίων θα ανήκει στους ιδιώτες και ότι ακόμα κι αν ένας εκπαιδευτικός θέλει να καρφώσει έναν πίνακα στον τοίχο της τάξης του, θα πρέπει να ζητάει άδεια από την εταιρεία;

Γνωρίζετε, μήπως, ότι όταν το Υπουργείο Παιδείας χρειάστηκε να χρησιμοποιήσει τα συγκεκριμένα σχολεία το απόγευμα για τις ανάγκες των προσφύγων και των μεταναστών, ο ιδιώτης απαιτούσε επιπλέον χρήματα για να τους επιτρέψει την είσοδο σε κτίρια που είχαν κατασκευαστεί μέσω ΣΔΙΤ; Αυτά ακριβώς είναι τα ΣΔΙΤ. Είμαστε, λοιπόν, ευχαριστημένοι που θα τα χρυσοπληρώνουμε; Και πού καταλήγουμε; Στο ότι θα φτάσουμε στο σημείο να έχουμε σχολεία διαφορετικών κατηγοριών. Στην πλήρη κατηγοριοποίηση των σχολικών μονάδων, αυτό θα είναι το αποτέλεσμα.

Εμείς, αντίθετα, τι λέμε; Και καλούμε σε αυτόν τον αγώνα τόσο τους γονείς όσο και τους εκπαιδευτικούς: τα σχολεία πρέπει να είναι σύγχρονες κυψέλες γνώσης και ζωής για τους νέους, καλύπτοντας τις πραγματικές ανάγκες της εποχής μας. Μας μιλάνε για σχολικές αυλές και γελάει ο κόσμος. Ακούσαμε μέχρι και για “κήπους” στα σχολεία. Τι κήπους να φτιάξουμε, ρε παιδιά; Εδώ δεν υπάρχει ούτε ένα τετραγωνικό μέτρο ελεύθερου χώρου για να σταθεί ένας μαθητής! Δεν είναι φαινόμενο που εντοπίζεται μόνο σε μεμονωμένες περιοχές. Μπορεί η κατάσταση να μην είναι παντού η ίδια, αλλά τα προβλήματα συνολικά είναι τεράστια.

Πρέπει, επιτέλους, να καταλάβουμε ότι μόνο αν σταθούμε αποφασιστικά απέναντι σε αυτή την πολιτική, θα μπορέσουμε να κάνουμε ένα πραγματικό βήμα μπροστά. Κι αυτό το βήμα μπροστά αφορά άμεσα τις ζωές των παιδιών μας. Γιατί δεν θέλουμε τα παιδιά μας ούτε να κινδυνεύουν μέσα στα σχολεία τους, ούτε να θρηνούμε άλλους μαθητές –ας μην ξεχνάμε το τραγικό περιστατικό με τον θάνατο του μαθητή στις Σέρρες από την έκρηξη του λέβητα. Ξέρετε πόσα σχολεία έχουμε ακόμα με λέβητες που εφάπτονται ακριβώς δίπλα σε αίθουσες διδασκαλίας; Ποιος κάνει κάτι για αυτό; Ποιος; Και τι θα λέμε αν συμβεί το κακό; Ότι ήταν “η κακιά η ώρα”; Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, εμείς οφείλουμε να σταθούμε απέναντι σε αυτή την πολιτική.»